বলা.. জোনাক বোটলো

বলা..
জোনাক বোটলো 
বলা আকৌ..
কি ভাবি থাকা 
কিয় বহি থাকা ?
বাহিৰত এতিয়া 
ইমান পোহৰ ..
ইমানবোৰ শুকুলা সপোনে 
মেলা পাতিছে 
মনে মনে..

দুহাত মেলি
চোৱাচোন ...
ভিৰ কৰিছেনে
মৰম পখিলাই..
উলাহত উৰিছেনে
মন জোনাকী...

কি?
ভয় লাগে,
কিয় লাগে ?
মইতো কোৱা নাই
সপোন ভগাৰ কথা
শুনোৱা নাই
নিৰুপাই হৃদয়ত
কিয় লাহে লাহে
মেটেকা গজে,
তাৰ ইতিহাস..

মই নুবুজো
অবুজ মই ..
তোমাৰ দৰে
মই আজি
নাথাকো বহি
দুখৰ ইতিহাস সাৱতি
অন্ধকাৰ গলি এটাত
গালিবৰ শ্যায়েৰী
আওঁৰাই আওঁৰাই...

ইমান জোনাক ..
চোৱা বাহিৰলৈ
ইমান জোনাক
বলা আজি
তিতি চাম এবাৰ
পোহৰৰ বৰষুণত ..
বলা জোনাক বোটলো
দুহাত ভৰাই ..
বলা আকৌ..
কিয় বহি থাকা ?
বাহিৰত এতিয়া
ইমানবোৰ পোহৰ
ইমানবোৰ মৰম...

স্মৃতি ..

ধুনীয়া পোছাক পিন্ধি
ৰৈ থাকে স্মৃতি ..
মোৰ পদুলিত
মোলৈ চাই চাই
তাইৰ মুখত 
আজিও উজলি থাকে 
সেই চিনাকী হাঁহিতো ..

সলনি নহল 
আৰু তাই... 
আগৰ দৰেই
বুটলি ফুৰে
দলিয়াই দিয়া
আবেগৰ টুকুৰাবোৰ ..
আগৰ দৰেই লুকাই
মোক দেখিলেই
দুৱাৰৰ আৰত ...

অসাৱধান ,অস্থিৰ মই
জানে তাই ..
আমনি নেলাগে তাইৰ
মোৰ সতে কথাপাতি ..
প্রায়েই বহি থাকে
অতীত খুচৰি খুচৰি
মোৰ কাষতে ..

কথাবোৰ সলনি
হল আজিকালি
খেদাই নপঠাও তাইক
নেদেখাৰ ভাও জুৰি..
ওহো নোৱাৰি আৰু
নোৱাৰো দেখোন
কিমান সলাম
নিজৰেই ঠিকনা ..

আচলতে ইমান
বেয়াও নহয় কথাবোৰ ..
অকলশৰে নাথাকো আজিকালি
সন্ধ্যা যেতিয়া নামে
অপেক্ষা কৰো
আকুলতাৰে...
যিটো বাটেৰে
জোনাক নামে
ঠিক তাৰ কাষতে
বাট চাওঁ
আহিব তাই ..
আগৰ দৰেই
ধুনীয়া সপোন এটা
আওঁৰাই আওঁৰাই...

মোৰ চহৰত

মোৰ চহৰত 
এতিয়াও জোন জ্বলে.
সোধে মোক 
বাৰে বাৰে 
তোমাৰ ঠিকনা ...
কিমান পলাও 
কিমান লুকাও 
তথাপি ...
মোৰ চহৰত 
এতিয়াও জোন জ্বলে.

পুৰণি বহীৰ মাজত
খুচৰি চাও
আছেনে মৰমবোৰ
জীপাল হৈ ...
নীলা চিয়াহীত
অঁকা আছেনে
ভগা সপোনৰ ঠিকনা?
তথাপি ...
মোৰ চহৰত
এতিয়াও জোন জ্বলে.

ধুনীয়া গধূলি এটাক
তোমাৰ নামেৰে
জোকাই চালো
ওফোণ্ড পাতি
বহি আছে
দূৰ সীমনাত ..
নামাতে হেনো আৰু
কি আপদে পালে
সোধো কিয় তাক
আজি আকৌ
বাৰে বাৰে
তোমাৰেই ঠিকনা ?
মোৰ চহৰত
এতিয়াও জোন জ্বলে..

মোৰ চহৰত
এতিয়াও জোন জ্বলে..
মোৰ বুকুত
যেনেকৈ জ্বলিছিল
এদিন বেদনা ..
যেনেকৈ ভাগিছিল
মৰমৰ বান্ধ তেনেকৈ ..
মোৰ চহৰত
এতিয়াও জোন জ্বলে..
সোধে মোক আকৌ
তোমাৰ ঠিকনা ...

কিমান পলাও
কিমান লুকাও
তথাপি ...

এখন হৃদয় ...

সেই জুপুৰীটোত
এতিয়াও জোনাক গলে.. 
যত তেতিয়া জ্বলিছিল 
এখন হৃদয় ...

ঠিকনা বিচাৰি 
নিৰাশ হোৱা মানুহবোৰে 
যত খন্তেক জিৰণী লয় ..
যত জিৰণী লয়
অব্যক্ত সপোনে ..
সেই জুপুৰীটো..

যাৰ বেৰবোৰ
বন্ধোৱা হৈছিল
অটল বিশ্বাসেৰে..
যাৰ প্রতিটো কোঠাত
সজাই থোৱা হৈছিল
এবুকু মৰম ..
সেই জুপুৰীটো...

যাৰ বেৰবোৰ কিন্তু
এতিয়াও উৱলি যোৱা নাই...
যেনেকৈ উৱলি নাযায়
মানুহৰ আশা ..
কিমান শান্তি
আছে তাত
কিমান সকাহ ...
নিজক হেৰুৱাই
সুখী হয় যত
অজস্র হৃদয় ...
সেই জুপুৰীটো..

সেই জুপুৰীটোত
এতিয়াও জোনাক গলে
যত তেতিয়া জ্বলিছিল
এখন হৃদয় ...

সন্তুষ্ট নে?

সন্তুষ্ট নে?
সন্তুষ্ট নে আমি...
এখন ৰুগ্ন সমাজ
হতাশ যৌৱন
আৰু নষ্ট শৈশৱ
হাতত লৈ...
সন্তুষ্ট নে?
একতাৰ বান্ধোন খুলি 
স্বাধীন নে আমি ? 
বাৰতা মাহৰ পিছত 
ফুলৰ থোপাৰে
ঠগো নেকী
নিদ্রাৰত মহাত্মাক ?

তেজৰ লগত
মিহলি হৈ
গল দূর্নীতি
আমি এখন
ৰোগক্রান্ত সমাজৰ
অজীর্ণ উপজ ..
সলনি হবনে সময়?
এই উদাসীনতা
কিমান দিনলৈ?
কিমান দিনলৈ
এই বিলাসীতা ...
কিমান দিনলৈ
বিজ্ঞাপনৰ লগত
বিক্রী হব
মানুহৰ আবেগ ...

উন্নতিৰ জখলাবোৰ
উৱলি যোৱাৰ
অপেক্ষাত বহি আছো
নেকী আমি ?
এই অপেক্ষা
কিমান দিনলৈ ..
কিমান দিনলৈ ..
স্থগিত হৈ ৰব
স্বাধীনতাৰ স্বপ্ন
যিবোৰ অঁকা হৈছিল
তেজৰ কৰালেৰে ...
সপোনবোৰ যে
বৃদ্ধ পেঞ্চন লৈ
বহি আছে মৰিশালীত ..

কিমান দিনলৈ
তেজৰ ফাকুত
হেৰাই থাকিব
জীৱনৰ ৰঙ...
এখন সমৃদ্ধ,শান্ত
সমাজ লাগে ..
স্বার্থবোক পিণ্ড দি
এবাৰ মুকলি
হব লাগে
সাজুনে আমি ...

সাজুনে?

আকুল কৰেণে প্ৰেমে?

আকুল কৰেণে প্ৰেমে?
আপুনি হেনো প্ৰেমিক..
দুচকু উজলি 
উঠে আপোনাৰ... 
প্ৰেমৰ নামত
আপুনি ভাবে 
জ্বলি চাৰখাৰ হওক 
এই পৃথিৱী
প্ৰেমৰ নামত..

বৰষুণত তিতি
ভাল পায় আপুনি..
জানো,ভয় নকৰে..
মই হলে কৰো ..
মই কুছিমুছি
সোমাই ৰওঁ
ভগা টিঙৰ জুপুৰিতোত
নিজ্জন গধূলিটোৱে
যত বাগৰ সলাই ..

বৰষুণত তিতাৰ
আমেজ লয় আপুনি
বৰষুণৰ টোপালবোৰ
আপোনাৰ বুকুৰ কুটুম ...
আপোনাৰ সপোনবোৰ হেনো
সিহতে কঢ়িয়াই ফুৰে

মই নিতিতো ..
নোৱাৰো তিতিব
মোৰ মন নেযায়
বেয়া নাপাব..
মই আপোনাৰ দৰে
হব নোৱাৰিম
মই ভয় কৰো..
মোৰ স্মৃতিবোৰ
কিজানি মোহাৰি যায়
আপদীয়া বৰষুণজাকে ..

বেয়া নাপাব..
যি এবাৰ ধুমুহা দেখিছে
সি বৰষুণৰ অপেক্ষা নকৰে ..

বেয়া নাপাব..
মই মোৰ ঘৰটোৰ
অৱশিষ্টৰে সাজি লৈছো
ভগা জুপুৰিটো ..
যত মই কুছিমুছি
সোমাই ৰওঁ..

বাহিৰত যেতিয়া
বৰষুণ নামে ....

দুঃখ

দুঃখ নকৰিব...
দুঃখ কৰাটো
প্রয়োজনীয়ও নহয়
আপোনাৰ চকুপানীবোৰটো
বিনামূলীয়া নহয়
যেনেকৈ বিনামূলীয়া নহয়
আপোনাৰ আবেগ ...

আপুনি যদি
চকুপানীত জীৱন বিচাৰে
মোৰ আপত্তি নাই ..
কিন্তু আপুনিও জানে,
আপোনাৰ দুঃখৰ কাৰণ
আপোনাৰেই সুখ ..
এদিন সুখী আছিল আপুনি
আপোনাক লাগে
সেই সুখৰ আবৃত্তি
আপোনাৰ দুঃখবোৰ
আচলতে আপোনাৰেই সুখ..

বেয়া নাপাব ..
বেচিকৈ কথা কওঁ
অভ্যাস মোৰ  ..
যেনেকৈ আপুনি
বিচাৰি ফুৰে
পৰি ৰোৱা সুখ
সৰাপাতৰ মাজত

দুঃখী মানুহবোৰ
পচণ্ড নকৰো মই
যেনেকৈ সুখী মানুহবোৰে
পচণ্ড নকৰে মোক..
এনেকৈয়ে পাৰ হয় সময় ..

মাত্র দুঃখী নহব ..
দুঃখী হোৱাটো
প্রয়োজনীয়ওটো নহয় ..